زنجیره تهیه فراورده های لبنی

   چگونگي تهيه ماست

شير صاف شده را درون ديگ‌هاي بزرگي به نام بركر (barkar) مي‌ريزند و بر روي آتش مي‌گذارند. شير در اثر داغ شدن، كف مي‌كند. يك نفر، مرتب شير را هم مي‌زند و كف آن را مي‌گيرد. اين كف به مصرف خانواده مي‌رسد. پس از آن كه شير پخته شد، آتش را خاموش مي‌كنند، تا شير كم كم سرد شود. كم كم بر روي شير لايه ي نازك سفيد مايل به زردي مي‌بندد كه به آن “توك” مي‌گويند. توك را به شكل ورقه اي از روي شير برداشته، روي سيني‌هاي بزرگي پهن مي‌كنند و در آفتاب مي‌گذارند تا خشك شود. هنگامي كه حرارت شير به حدي رسيد كه دست را نمي‌سوزاند، مقداري مايه كه عبارت از ماست تازه است، به آن مي‌افزايند و با وسيله اي به نام آب گردان شير را بر هم مي‌زنند تا خوب مخلوط شود. روي ظرف را مي‌پوشانند و براي آن كه شير به ماست تبديل شود، ديگ بزرگ را با گليم و جاجيم و پارچه‌هاي ضخيم مي‌پوشانند. بعد از حدود پنج ساعت، شير به ماست تازه تبديل مي‌شود. ماست را در خيك‌هاي بزرگ براي تيلم زني و تهيه كره ذخيره و نگهداري مي‌كنند.

  فرآورده‌هاي شيري حاصل از ماست

كره پوستي

كره را به دو صورت مي‌توان نگهداري كرد. در ظرف‌هاي فلزي يا پلاستيكي و در يخچال يا در داخل پوست. براي نگهداري آن در پوست، كره ي تازه را دو روز درون ظرفي كه محتوي آب نمك است مي‌ريزند. كره مقداري نمك به خود مي‌گيرد. كره را قبل از ريختن به داخل خيك يا پوست به خوبي چنگ مي‌زنند. اين كره را در پوست‌هايي ريخته، هوا را از آن خارج و درب پوست را محكم مي‌بندند. كره در داخل اين پوست و در جاي خنك به راحتي تا حدود يك سال قابل نگهداري است.